Dzieło uchwyca majestatyczną fasadę kościoła, której misterne detale oddano za pomocą delikatnych pociągnięć akwareli. Architektura budynku jest wyraźnym punktem centralnym, przyciągającym wzrok wyszukaną ornamentacją; można niemal poczuć chłodny, stary kamień i wyobrazić sobie echo w jego świętych salach. Kompozycja skupia spojrzenie widza na okazałym wejściu, a zdobione rzeźby zdają się szeptać historie o wierze i historii.

Artysta z mistrzostwem posługuje się światłem i cieniem, a delikatny dotyk słońca oświetla fasadę. Ta gra świateł nadaje głębię strukturze budynku. Postacie, choć małe, dają poczucie skali, jakby ktoś stał na ulicy, patrząc w górę. Ogólne wrażenie to spokój i ponadczasowość, zapraszające widza do zatrzymania się i kontemplacji piękna ludzkiego stworzenia i oddania.