Dzieło przedstawia postać siedzącą w zrelaksowanej pozycji, otoczoną spokojnymi kolorami i wirującymi pociągnięciami pędzla, przypominającymi wiele prac Edvarda Muncha. Jednak tutaj obecna jest niepokojąca nieobecność, ponieważ twarz jest zamazana, co sugeruje anonimowość lub głębsze powiązanie z uniwersalnymi tematami izolacji i choroby. Odzież postaci – ciemna i ponura – kontrastuje z żywymi, niemal ognistymi barwami tła w odcieniach pomarańczowym i żółtym, budząc poczucie niepokoju i odzwierciedlając chaos pandemii grypy hiszpańskiej, która zagrażała światu w 1919 roku.

Siedząca postać, pozująca z wdziękiem, ale melancholijnie, uchwyta zarówno ciężar istnienia, jak i ciężar smutku. Okrągłe krzesło dodaje odrobinę domowego uczucia w środku chaosu, podczas gdy kolorowe formy rozsypane po podłodze wydają się współbrzmieć z wewnętrznym cierpieniem postaci—echo świata dotkniętego pandemią. Charakterystyczna technika Muncha jest oczywista; prace pędzla są ekspresyjne, niemal ekstatyczne, uchwytując emocjonalną ciężkość, która brzmi w całym dziele. Opowiada o osobistych zmaganiach artysty i dzielonym ludzkim doświadczeniu w erze naznaczonej strachem i niepewnością.