Z balkonu kobieta spogląda na sielski krajobraz, który rozciąga się w kierunku horyzontu. Opiera się o balustradę, a jej postawa sugeruje chwilę cichej kontemplacji. Technika artysty jest uderzająca, kobieta została oddana z dużą precyzją; jej biała bluzka i ciemna spódnica kontrastują z bardziej miękkim, rozproszonym oddaniem krajobrazu za nią. Kompozycja jest zrównoważona; postać kobiety zakotwicza lewą stronę płótna, podczas gdy otwarta panorama przyciąga wzrok w dal.

Można niemal poczuć delikatny wiatr i usłyszeć szelest liści. Paleta barw jest przeważnie ziemista, z dominującymi w krajobrazie zielenią i brązem, podkreślonymi przez schludny strój kobiety i ciepłe paski markizy. Ogólny efekt to spokój, moment uchwycony w czasie, wytchnienie od zgiełku współczesnego życia. Obraz odzwierciedla historyczną chwilę, czas, w którym rekreacja i docenianie natury zyskiwały na znaczeniu.