Een tedere wisselwerking tussen mythologie en emotie manifesteert zich in deze prachtige schildering. Aan de linkerkant wordt Echo afgebeeld in een zachte, contemplatieve houding, haar blote huid straalt onder het gespikkelde zonlicht. Ze lijkt aangetrokken te worden door Narcissus, die onbewust naast een rustig vijvertje ligt. Waterhouse's penseeltechniek benadrukt prachtig de delicate, vloeiende lijnen van haar antieke Griekse kleding, die gerieflijk valt en zowel vrouwelijkheid als kwetsbaarheid oproept. Het weelderige groen dat de scène omringt, fungeert bijna als een stille getuige, die hun verbinding omlijst terwijl het tegelijkertijd de scheiding benadrukt die voortkomt uit Narcissus’ obsessie met zijn eigen reflectie. Het golvende water weerspiegelt zijn afbeelding, gevangen de essentie van onbereikbare schoonheid, terwijl de wilde bloemen die naar zijn blik zijn gericht, de vluchtige natuur van verlangen symboliseren.

Er is echter ook een element van voorbode; de diepten van het water verbergen niet alleen Narcissus, maar ook tragedie. Het kleurenpalet—een harmonieuze mengeling van zachte pastel- en rijke aardetinten—geeft de scène een vredige maar melancholische aura. Elke penseelstreek communiceert een stille wens, een verkenning van eenzijdige liefde en obsessie. Waterhouse vangt de pijn van verlangen die uitnodigt tot reflectie over de eigen ervaringen van verlangen en verlies. Het mythische verhaal, dat diep geworteld is in de Griekse traditie, resoneert met het publiek, overstijgt de tijd en herinnert ons aan de gevaren van ijdelheid en egoïstische liefde.