De scène ontvouwt zich in een donkere, claustrofobische kerker, weergegeven met een meesterlijk gebruik van clair-obscur; het spel van licht en schaduw is essentieel voor het drama. Een ruwe stenen muur vormt de achtergrond, waartegen twee figuren scherp contrasteren. De ene, schijnbaar zwak en vermagerd, ligt languit, badend in het schaarse licht, wat wijst op de verwoestingen van de gevangenschap. De andere, een man met een imposante gestalte en wild, ongekamd haar, worstelt tegen zijn ketens. Zijn angstige uitdrukking en opgeheven arm zeggen veel over wanhoop en uitdaging. De penseelstreken van de kunstenaar zijn gedurfd, met zichtbare streken die bijdragen aan de rauwe emotie van de scène. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten - bruin, oker en grijs - waardoor het gevoel van opsluiting en wanhoop wordt versterkt. Het is een tastbaar gevoel, zoals de koude, vochtige lucht van de gevangenis zelf.