Het schilderij vangt de essentie van Paul-Eugène Milliet, een tweede luitenant van de Zouaves, door de karakteristiek levendige stijl van Vincent van Gogh. Ondanks de verdoezelde gelaatskenmerken straalt het schilderij een boeiende energie uit; de gedurfde penseelstreken en de rijke textuur komen tot leven tegen de diepe teal achtergrond. Milliet's militaire uniform, met de opvallende rode fez op zijn hoofd, onderscheidt zich als een verklaring van trots en identiteit. De halfmaan en de ster die naast deze voorstelling zijn geplaatst, zijn niet slechts decoratieve elementen maar eerder symbolen die ons uitnodigen na te denken over de culturele betekenis van zijn uniform en de tijd waarin hij leefde. Van Gogh's gebruik van olieverf creëert een tastbaar gevoel van urgentie; elke penseelstreek weerklinkt met de emotionele verbinding van de kunstenaar met zijn onderwerp, wat de kijker aanmoedigt om te voelen in plaats van alleen te kijken.

De compositie zelf spreekt boekdelen; het is een intieme blik op een leven dat door plicht wordt gedefinieerd, maar geschilderd met een expressieve glans die een diepere narratief suggereert. De diepe blauwtinten en groen versterken de helderheid rond Milliet's figuur, waardoor de emotionele impact van het stuk wordt vergroot. Het roept een gevoel van verlangen en nieuwsgierigheid op, dat de waarnemer dichterbij trekt. Dit werk, dat tijdens een tumultueuze periode in de Franse geschiedenis is gemaakt, weerspiegelt de complexiteit van identiteit en toebehoren, bijzonder relevant voor een soldaat. Door deze levendige penseelstreken vereeuwigt Van Gogh niet alleen het gezicht van een soldaat, maar ook de geest van de tijd, als een herinnering aan de complexe relatie tussen kunst, identiteit en persoonlijke geschiedenis.