Scena rozgrywa się w ciemnym, klaustrofobicznym lochu, oddanym z mistrzowskim użyciem światłocienia; gra światła i cienia jest kluczowa dla dramatu. Surowa kamienna ściana stanowi tło, na tle którego wyraźnie kontrastują dwie postacie. Jedna, pozornie słaba i wychudzona, leży na brzuchu, skąpana w nikłym świetle, sugerując spustoszenia więzienia. Druga, mężczyzna o imponującej postawie i dzikich, niesfornych włosach, szarpie się na łańcuchach. Jego zbolały wyraz twarzy i uniesiona ręka mówią wiele o rozpaczy i buncie. Pociągnięcia pędzla artysty są odważne, a widoczne pociągnięcia dodają surowych emocji do sceny. W palecie barw dominują odcienie ziemi - brązy, ochra i szarości - intensyfikujące poczucie zamknięcia i rozpaczy. To namacalne uczucie, jak zimne i wilgotne powietrze samego więzienia.