Deze betoverende scène ontvouwt zich bij een zonovergoten put aan zee, waar twee vrouwen zich bezighouden met de tijdloze handeling van water putten. De kunstenaar gebruikt een nauwgezette pointillistische techniek, waarbij de compositie wordt opgebouwd uit levendige stippen verf die op afstand fonkelen en samensmelten, wat een stralende en serene sfeer oproept. De twee vrouwen staan met verfijnde gratie – de één tilt de emmer op die aan het katrol van de put vastzit, de ander leunt licht voorover terwijl ze een groene kruik vasthoudt, beiden gekleed in contrasterende maar harmonieuze tinten paars, rood en aardetinten. Achter hen kronkelt een pad de heuvel op, waar een derde figuur nadert met een mand, licht geschetst om afstand en beweging te suggereren. De azuurblauwe zee fonkelt met zeilboten, terwijl de horizon zachtjes vervaagt in glooiende heuvels die het levendige voorplan in balans brengen.

Het kleurenpalet, gedomineerd door warme gele, goudkleurige zand- en intense blauwtinten, roept een mediterraan gevoel op; de pointillistische stippen vermengen zich visueel tot sprankelende lichteffecten, die een bijna tastbare kwaliteit van zonlicht en zeebries overbrengen. Emotioneel pulst het schilderij met een stille dagelijkse routine en vredige rust, terwijl het tevens een doorlopend verhaal suggereert van een leven dat intiem verbonden is met de natuur. Historisch gezien stamt dit werk uit de bloeiperiode van het neo-impressionisme, toen kunstenaars probeerden de essentie van licht vast te leggen via kleurwetenschap in plaats van brede penseelstreken. De pointillistische techniek wordt hier gevierd en toont hoe stippen samenkomen om levendige en gestructureerde scènes te vormen, waardoor dit werk belangrijk is als getuigenis van zowel techniek als de schoonheid van alledaagse momenten die monumentaal worden gemaakt.