Ten urzekający obraz rozgrywa się przy oświetlonej słońcem studni nad brzegiem morza, gdzie dwie kobiety angażują się w ponadczasowe czerpanie wody. Artysta wykorzystuje kunsztowną technikę pointylizmu, tworząc kompozycję z żywych kropek farby, które błyszczą i zlewają się z daleka, wywołując promienną i spokojną atmosferę. Dwie kobiety pozują z delikatną gracją — jedna podnosi wiadro przywiązane do kołowrotu studni, druga pochyla się, trzymając zielony dzbanek, obie ubrane w kontrastujące, lecz harmonijne odcienie purpury, czerwieni i tonów ziemi. Za nimi wijąca się ścieżka prowadzi pod górę, gdzie trzecia postać zbliża się, niosąc kosz, przedstawiona z rozmyciem sugerującym odległość i ruch. Błękitne morze mieni się żaglówkami, a horyzont łagodnie przechodzi w pagórki, równoważące żywy pierwszy plan.

Paleta kolorów — zdominowana przez ciepłe żółcie, złote piaski i intensywne błękity — przywołuje śródziemnomorski nastrój; kropki pointylizmu wizualnie łączą się, tworząc migoczące efekty świetlne, dając niemal namacalną jakość słońca i morskiej bryzy. Emocjonalnie obraz tętni cichą rutyną domową i spokojem dnia codziennego, a także sugeruje trwającą narrację życia ściśle powiązanego z naturą. Historycznie praca ta powstała w szczytowym okresie neoimpresjonizmu, gdy artyści starali się uchwycić istotę światła przez naukę o kolorze, zamiast szerokie pociągnięcia pędzla. Technika pointylizmu jest tu doceniona, pokazując, jak punkty łączą się, tworząc wyraziste i fakturowane sceny, co czyni tę pracę ważną świadectwem zarówno techniki, jak i piękna codziennych chwil podniesionych do rangi monumentalnych.