Een grimmige weergave ontvouwt zich voor ons, een diep persoonlijke verkenning van lijden en wanhoop. Een figuur ligt in bed, verteerd door een onzichtbare kwelling die pijnlijk reëel wordt door de beelden. De compositie is verontrustend; een houten constructie, die doet denken aan een voedingsapparaat, zweeft erboven en lijkt een substantie in de open mond van de figuur te forceren. Dit groteske detail roept onmiddellijk een gevoel van hulpeloosheid op, een gedwongen consumptie die de fysieke en emotionele toestand van de kunstenaar symboliseert. De blik van de kunstenaar is direct, onwrikbaar, en we worden in dit intieme en kwetsbare moment gezogen.