Miękkie, eteryczne światło zalewa scenę, nadając jej oniryczną jakość; jak oglądanie wspomnienia. Powietrze wydaje się gęste od obietnicy świeżego dnia. Konstrukcja wiatraka jest niezaprzeczalnym punktem centralnym, wznoszącym się majestatycznie na tle świetlistego nieba. Technika artysty jest natychmiast widoczna: małe, starannie rozmieszczone kropki koloru, technika zwana pointylizmem. To symfonia zieleni, fioletów i żółci, które z daleka łączą się w spójny obraz. Woda odbija niebo, tworząc poczucie głębi i spokoju. Ciszę przerywa jedynie sugestia łodzi w oddali, delikatne przypomnienie o cichym rytmie życia. Ogólny wpływ to spokój i subtelne piękno, migawka chwili w czasie, zachowana na zawsze. Ten utwór wydaje się niemal muzyczny, wizualny sonet, być może, skomponowany z kropek i kresek czystego pigmentu.