Dzieło prezentuje surrealistyczną i symboliczną narrację; to jak zaglądanie do snu. Dwie stopy, z jasno pomalowanymi paznokciami, są punktem centralnym, wyłaniającymi się z mętnej wody w wannie. Krew kapie z jednej z nich, dodając nutę makabry, która jest tak charakterystyczna. Powierzchnia wody służy jako lustro, odbijające pofragmentowany krajobraz zamieszkany przez dziwaczny asortyment obrazów.

Prezentowany jest nam miniaturowy świat, w którym wulkan wybucha obok Empire State Building; w pobliżu unosi się pochylona postać, ostry kontrast z pozostałymi elementami. To scena zarówno piękna, jak i przemocy, świadectwo zdolności artysty do łączenia odmiennych elementów w spójną, choć niepokojącą całość. Styl artysty jest natychmiast rozpoznawalny, dzięki połączeniu realizmu i fantazji, odzwierciedlającemu jej osobiste zmagania, tożsamość kulturową i burzliwe czasy. Ogólny wpływ emocjonalny to mieszanka melancholii i fascynacji – refleksja nad złożonością życia i kondycją ludzką.