Ten uderzający autoportret z 1925 roku emanuje spokojną intensywnością, ukazując artystę w chwili głębokiej refleksji. Postać – mężczyzna w średnim wieku, z łysiejącą głową i zamyślonym spojrzeniem – lekko odwraca się w stronę widza, utrzymując stały i pewny wzrok. Pociągnięcia pędzla są płynne, lecz przemyślane, łącząc miękkie krawędzie z wyraźnymi konturami, co tworzy niemal dotykalną obecność. Światło pada na czoło i kości policzkowe, podkreślając surowy, acz opanowany wyraz twarzy. Paleta barw jest stonowana, z dominacją ziemistych brązów i szarości, z ciepłymi ochrowymi akcentami i subtelnymi zieleniami pojawiającymi się w tle, nadając dziełu intymną i wyciszoną atmosferę.

Kompozycja jest zwartą i kontrolowaną; postać wyłania się na tle ciemnym i nieokreślonym, skupiając pełną uwagę na twarzy i postawie. Wybór niemal monochromatycznego tła wzmacnia psychologiczną głębię portretu, zachęcając widza do rozważania wewnętrznego świata artysty. Delikatne przejścia światła nadają sylwetce rzeźbiarską jakość; ustalona, ale lekko obrócona poza formalnością, sugeruje zarówno powagę, jak i osobistą wrażliwość. Powstały w okresie międzywojennym obraz łączy tradycyjny styl portretowy z subtelną nowoczesną wrażliwością, będąc świadectwem mistrzostwa artysty w uchwyceniu charakteru osoby wykraczającego poza sam wygląd.