Na obrazie widzimy nagą kobietę odpoczywającą na brzegu wody, skąpaną w łagodnym i ciepłym świetle. Jej ciało namalowane jest z miękkością, która kontrastuje z ciemnymi trzcinami w tle. Złote włosy i blada skóra kobiety emanują ciepłem na spokojnym piasku. Kompozycja prowadzi wzrok wzdłuż łagodnych linii sylwetki, zapraszając do refleksji nad naturą i odpoczynkiem, z subtelnym ruchem oddalonych wioślarzy na wodzie.

Technika artysty łączy gładkie modelowanie z płaskimi płaszczyznami koloru, nadając scenie niemal marzycielski, lekko surrealistyczny charakter. Paleta barw jest ograniczona, ale bogata, dominują w niej ciepłe kolory brzoskwini, zieleni i stłumionych błękitów, przywodząc na myśl rozproszone światło późnego popołudnia. Emocjonalnie obraz wywołuje uczucie spokojnej samotności i introspekcji. Dzieło powstałe w 1921 roku odzwierciedla eksplorację ludzkiej figury w naturalnym otoczeniu - świętowanie formy i chwil ciszy w szybko zmieniającym się świecie.