Bu zarif natürmort, bir kafedeki bir anı somutlaştırıyor, gündelik hayatta köklenmiş ancak tartışmasız bir canlılıkla dolu. Kompozisyon, yanı başındaki cam sürahinin yanında ışıldayan soluk yeşil sıvı olan bir absinthe bardağı çevresinde şekilleniyor. Işık, yüzeylerden yansıyor ve beyaz masanın üstünde dans eden nazik bir yansıma oyunu yaratıyor. Arkada, dışarıda hareket eden figürlerin izlerini görüyoruz; formları, tanımsızlık özgürlüğünde yüzen vizyonlar gibi yumuşatılmış; bu samimi mekâna davet ediliyoruz, burada misafirperverlik sanatla buluşuyor.

Van Gogh’un ustaca fırça kullanımı, eserin tamamında belirgindir. Fırça darbeleri biraz çılgın ama niyetli; kafe sahnesinin enerjisini betimliyor. Sıcak sarılar ve serin yeşiller uyum içinde; tembel bir akşamüstü hissiyatı yaratıyor, belki de fısıldanan konuşmalar ve yumuşak kahkahalarla dolu. Sanatçı sıradan olana duygu katıyor, neredeyse elle tutulur bir anı yakalayarak; sanki uzanıp bardakla temas edecek, absinthin soğukluğunu ve kafedeki pencerelerden süzülen güneşin sıcaklığını hissedecekmişiz gibi. Van Gogh’un çalışması, sadece kişisel karmaşasını değil, sıradanlığın içinde var olan güzelliği de kendisiyle birlikte taşıyor.