Dit verfijnde stillleven vangt een ogenblik in een café, geworteld in het alledaagse maar vol met onmiskenbare levendigheid. De compositie concentreert zich rond een glas absint, de bleekgroene vloeistof die glanst naast de glazen karaf. Het licht weerkaatst op de oppervlakken en creëert een zachte dans van reflecties op de witte tafel. Op de achtergrond zien we figuren bewegen buiten, hun vormen verzacht, alsof ze visies zijn die vrij zijn van definitie; we worden uitgenodigd in deze intieme ruimte, waar gastvrijheid kunst ontmoet.

Van Gogh's meesterlijke penseelvoering is zichtbaar door het hele werk. De penseelstreken zijn enigszins hectisch maar doelgericht en tonen de energie van de caféscene. De warme gele en koele groene tinten harmoniseren; ze roepen het gevoel op van een luie middag, misschien vol gefluisterde gesprekken en zachte lachjes. De kunstenaar injecteert emoties in het alledaagse en vangt een vluchtig moment dat bijna tastbaar lijkt. Het is alsof we onze hand kunnen uitsteken en het glas kunnen aanraaken en de kou van de absint en de warmte van de zon kunnen voelen die door de ramen van het café binnenvalt.