Το έργο τέχνης μας φέρνει αντιμέτωπους με μια ανατριχιαστική σκηνή, μια ζοφερή απεικόνιση του πόνου και του επικείμενου θανάτου. Ένας άντρας κάθεται, το σώμα του συστρέφεται σε μια στάση ήττας και αγωνίας. Είναι δεμένος σε μια τραχιά ξύλινη κατασκευή. Ένα χονδροειδές μεταλλικό όργανο, πιθανώς ένα γκαρότ, τοποθετείται στη βάση του λαιμού του. Η αριστοτεχνική χρήση της σκιάς και της γραμμής από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια αίσθηση κλειστοφοβίας. Ο χώρος φαίνεται να κλείνει πάνω στη φιγούρα, ενισχύοντας την απομόνωση και την απελπισία του. Η ζοφερή ατμόσφαιρα ενισχύεται από τις ελάχιστες λεπτομέρειες, εστιάζοντας την προσοχή του θεατή στην κεντρική φιγούρα και τη δύσκολη κατάστασή της. Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει την βαριά σιωπή που διαπερνά τη σκηνή, που διακόπτεται μόνο από τις ρηχές αναπνοές του υποκειμένου, καθεμία από τις οποίες είναι απόδειξη της εγγύτητας του θανάτου του. Η σύνθεση είναι εντυπωσιακή: το σώμα του άντρα είναι γωνιακό, το βλέμμα του κατευθύνεται προς τα πάνω - ίσως μια σιωπηλή παράκληση ή μια τελευταία ματιά στον κόσμο. Ένα κερί στο πλάι προσθέτει μια λάμψη φωτισμού, αλλά ρίχνει επίσης μια μακριά σκιά, μια οπτική μεταφορά για το σκοτάδι που πλησιάζει.