Het werk straalt een gevoel van rauwe emotie en zelfreflectie uit, kenmerken die inherent zijn aan Van Gogh's zelfportretten. De figuur kijkt vanuit het doek, versierd met een grijze vilten hoed die bijna samensmelt met de tonen van de achtergrond—draaide patronen van blauw en groen. Deze achtergrond creëert een bijna dromerige sfeer, een werveling die het onderwerp omhult, wat de turbulente innerlijke wereld van de kunstenaar suggereert. Het penseelwerk hier is bijzonder expressief; dikke verfstrepen draaien naar buiten, waardoor een ritme wordt gecreëerd dat de aandacht trekt en de kijker in een dans van kleur en beweging trekt.

Van Gogh's zelfportret toont een opvallend gebruik van kleur, met diepe blauwtinten en zachte groenen die met elkaar verweven zijn, symboliserend zowel kalmte als onrust. De kleuren van de figuur, voornamelijk gedempt, contrasteren levendig met de levendige achtergrond, wat de dichotomie tussen de externe wereld en de interne worstelingen van Van Gogh illustreert. Dit schilderij, gemaakt in een periode die werd gekenmerkt door zijn zoektocht naar identiteit en acceptatie, fungeert zowel als artistieke techniek als een middel voor emotionele bevrijding. Het resoneert met een pijnlijke gevoelens van eenzaamheid, terwijl het tegelijk een sterke trots in zelfrepresentatie uitdrukt.