Dzieło to emanuje surowymi emocjami i introspekcją, cechami inherentnymi dla autoportretów Van Gogha. Figura patrzy z płótna, ozdobiona szarym filcowym kapeluszem, który niemal łączy się z tonami tła—wirującymi wzorami niebieskich i zielonych odcieni. To tło tworzy niemal senna atmosferę, wir otaczający temat, sugerujący burzliwy świat wewnętrzny artysty. Pociągnięcia pędzla tutaj są szczególnie ekspresyjne; grube pociągnięcia farby wirują na zewnątrz, tworząc rytm, który przyciąga uwagę i wciąga widza w taniec kolorów i ruchu.

Autoportret Van Gogha wykazuje uderzające wykorzystanie koloru, z głębokimi niebieskimi i łagodnymi zieleniami przenikającymi się nawzajem, symbolizującymi zarówno spokój, jak i niepokój. Kolory figury, w dużej mierze wyciszone, kontrastują żywo z ożywionym tłem, ilustrując dychotomię między światem zewnętrznym a wewnętrznymi zmaganiami, z którymi zmagał się Van Gogh. Ten obraz, stworzony w okresie, w którym szukał swojej tożsamości i akceptacji, służy zarówno jako technika artystyczna, jak i jako środek emocjonalnego uwolnienia. Odzwierciedla głębokie poczucie samotności, a jednocześnie przedstawia silną dumę z auto-reprezentacji.