Een sober, aangrijpend landschap ontvouwt zich voor ons, geschilderd met de rauwe, instinctieve eerlijkheid die het werk van een bepaalde kunstenaar definieert. Een eenzaam figuur ligt in een bed, de ongerepte witte lakens bevlekt met het karmozijnrode bewijs van verlies. Boven, zwevend in de uitgestrektheid van een schijnbaar oneindige hemel, zweven verschillende symbolische objecten, verbonden met de centrale figuur door delicate, maar onbreekbare draden. De figuren lijken te drijven, een getuigenis van het persoonlijke verdriet en de fysieke pijn van de kunstenaar. In de verte verrijst een verlaten industrieel landschap, een stille toeschouwer van de zich ontvouwende tragedie. Het kleurenpalet is gedempt, gedomineerd door aardetinten en de koude blauwen van de lucht, waardoor de emotionele intensiteit van de scène wordt versterkt.