Przedstawiona scena wywołuje głębokie poczucie rozpaczy i tragedii; w jej centrum znajduje się Łazarz, postać naznaczona zarówno fizycznym, jak i emocjonalnym cierpieniem. Jego potargane włosy i poszarpane ubrania wyraźnie kontrastują z przepychem uczty, której doświadczają bogate postacie w tle. Spoglądając w dół, jego wyraz twarzy odzwierciedla milczącą odporność pośród cierpienia, budząc głębokie pragnienie współczucia, którego nie otrzymuje. Dwa psy, które zdają się towarzyszyć mu w samotności, tworzą bliską więź, sugerując więź wykształconą w wspólnym nieszczęściu.

Kompozycja jest mistrzowsko zaaranżowana; lekki łuk prowadzi wzrok widza z dostatniego bankietu do zegarowej figury Łazarza. Kontrasty w szczegółach i ostrości potęgują emocjonalny ciężar sceny; luksusowe tekstury jedzenia i żywe rozmowy zestawione są z szarością rzeczywistości ciężkich losów Łazarza. Millais stosuje stonowaną, ziemistą paletę kolorystyczną, która podkreśla ponurą atmosferę; stonowane odcienie szarości i brązu odzwierciedlają ubóstwo życia Łazarza, a jednocześnie sugerują ukrytą witalność w bogatym świecie, do którego nie ma dostępu. Interakcja światła i cienia jeszcze bardziej pogłębia emocjonalną rezonanсję, uchwycając temat społecznego podziału i ludzkiego cierpienia, który przeplata się w narracji tej biblijnej przypowieści.