Ten intymny portret olejny ukazuje kobietę siedzącą na uproszczonym, ciepłym tle, które podkreśla jej opanowany i zamyślony wyraz twarzy. Artysta używa delikatnych, lecz pewnych pociągnięć pędzla, tworząc gładką fakturę twarzy z subtelnym cieniowaniem modelującym policzki i akcentującym duże, czujne oczy – okna duszy pełnej refleksji. Mała lok na czole dodaje poetyckiego akcentu starannie ułożonym włosom, ożywiając powściągliwą kompozycję. Głębokie bordowe ubranie w ciemniejsze pasy kontrastuje z złocisto-brązowym krzesłem za postacią, nadając figurze ziemistą solidność i pięknie równoważąc jasne odcienie skóry.

Obraz emanuje spokojną, introspektywną atmosferą, osiągniętą dzięki opanowanemu wyrazowi twarzy i uproszczonemu tłu, skupiając w pełni uwagę na wewnętrznym świecie modelki. Prawie geometryczne przedstawienie zakończeń krzesła sugeruje interakcję między realizmem a abstrakcją. Namalowany w 1929 roku, w okresie, gdy portret podlegał wpływom modernizmu i osobistej ekspresji, dzieło to ma znaczenie historyczne jako pomost między tradycyjną sztuką przedstawiającą a bardziej psychologicznym, intymnym portretem pojawiającym się wówczas. Ciepła paleta ziemistych barw i klarowna kompozycja budzą poczucie bliskości i spokojnej intensywności, zapraszając widza do odczucia spokoju i złożoności wewnętrznej przedstawionej postaci.