To dzieło prezentuje uderzającą kompozycję ożywiającą żywą wizję duchową, wykonaną odważną, niemal surrealistyczną paletą barw. Na pierwszym planie dominuje grupa bretońskich kobiet w białych nakryciach głowy i ciemnych ubraniach, namalowanych pewnymi, świadomymi pociągnięciami pędzla, nadającymi im rzeźbiarską solidność. Ich twarze, pełne intensywności i skupienia w modlitwie, skierowane są ku górze, prowadząc wzrok widza ku górnej części obrazu, gdzie rozgrywa się boskie spotkanie: Jakub walczący z aniołem. Ta eteryczna walka na tle ognistej czerwieni tworzy dramatyczne napięcie; kolory potęgują emocjonalną wagę chwili. Grube, płaskie plamy czerwieni kontrastują z miękkimi krzywiznami pnia drzewa oraz kanciastymi formami postaci, wywołując atmosferę mistycznego zapału.

Technika wykracza poza impresjonizm, skłaniając się ku symbolizmowi z żywymi, nienaturalnymi kolorami i spłaszczoną perspektywą przestrzenną. Widz zostaje zaproszony do przeżycia wizjonerskiego, a nie dosłownej sceny, co prowokuje do wyzwań percepcyjnych i pobudza wyobraźnię. Wyraźne kontrasty oraz nietypowe punkty widzenia wymuszają emocjonalne zaangażowanie; niemal słychać szepty modlitwy i czuje duchową walkę przedstawioną na obrazie. Namalowane w roku 1889, dzieło to oznacza kluczowy moment, gdy sztuka poszukiwała głębszego znaczenia poprzez symbolizm i osobistą duchowość, głęboko wpływając na rozwój sztuki nowoczesnej.