Dzieło sztuki otula cię w wykwintną narrację zaczerpniętą z mitologii, podczas gdy Waterhouse mistrzowsko przedstawia dwie eteryczne postacie kobiece, tworząc fascynujący układ. Ubrane w zwiewne szaty, jedna z figur, zdobiona urokliwymi odcieniami niebieskiego i karmazynowego, nachyla się do przodu, delikatnie zajmując się alabastrowym naczyniem. Jej gesty są subtelne i refleksyjne; jej postawa wyraża tajemnicę, gdy spogląda w dół, być może w smutku lub zadumie. Druga figura, owinięta w delikatny lawendowy materiał, schyla się bliżej krawędzi wody, długie warkocze spływają jej po plecach. Razem tworzą intymną scenę, usytuowaną na tle bujnego lasu usianego delikatnymi kwiatami; to tak, jakbyś był świadkiem świętego momentu balansującego na granicy nadprzyrodzonego. Spokojne jezioro, choć przejrzyste, rzuca cień, oferując refleksyjny, lecz przerażający czar, ponieważ tuż pod jego powierzchnią leży odcięta głowa Orfeusza, tragiczne przypomnienie o straconej miłości i przeżytej żalu.

Kompozycja ujawnia biegłość Waterhouse’a w narracji; głębia emocji jest namacalne. Trójkątny kształt kieruje nasze oczy do wewnątrz, ku wodzie i nadchodzącej figury pod spodem; panuje poczucie ciszy – wszystko jest jak zamurowane, jakby sama natura wstrzymała oddech. Paleta kolorów jest bogata, dominowana przez głębokie zielenie i stonowane odcienie ziemi, wzbogacona o żywe plamy czerwieni i niebieskiego, które tchną życie w scenę. To bogate użycie koloru, w połączeniu z delikatnym światłem filtrującym przez drzewa, przywołuje uczucie magicznego realizmu, pozostawiając niezatarte wrażenie na wyobraźni. Ta konkretna część rezonuje z uczuciami melancholii i tęsknoty wśród widzów; budzi refleksje na temat miłości, utraty i ulotności piękna w kontekście mitologii, zapraszając widzów do refleksji nad własnymi głębiami emocjonalnymi i doświadczeniami, łącząc dziedziny mitologii z osobistą introspekcją.