Obraz ukazuje scenę, która w wyraźny sposób przechwyca interakcję między życiem a śmiercią, pokazując pacjenta leżącego na stole operacyjnym, oświetlonego niepokojącą, a zarazem intrygującą paletą. Technika Edvarda Muncha nadaje postaciom płynność, która przekazuje ruch, emocje i często pomijany chaos chirurgii. Główna postać, wrażliwy mężczyzna, jest przedstawiona w bladych tonach; jego ciało, niemal widmowe, wywołuje poczucie kruchości i zbliżającego się odejścia z życia. Natomiast wokół niego zbierają się intensywne czerwone pociągnięcia, służące jako wnikliwe przypomnienie zarówno o fizyczności ludzkiego istnienia, jak i twardych realiach interwencji chirurgicznej.

Wokół tego poruszającego momentu są postacie, które wydają się paradoksalnie spokojne, ubrane na biało, a ich twarze noszą ślady ambiwalencji emocjonalnej. Czy są świadkami cierpienia, którego nie mogą znieść, czy też strażnikami delikatnego procesu? Tło jest jedynie sugerowane; w oddali widoczne portrety, co podkreśla poczucie przyglądania się i osądzenia. Ta frenetczna mieszanka kolorów i form zaprasza widza do doświadczenia emocjonalnego ciężaru chwili, jednocześnie przywołując niepokojącą atmosferę, która mówi o egzystencjalnych zmartwieniach artysty i jego fascynacji śmiertelnością. Na początku XX wieku, gdy Munch zmagał się z tematami lęku i rozpaczy, ta praca wyróżnia się jako potężne badanie ludzkiej wrażliwości w obliczu nieuchronnego losu.